piątek, 21 sierpnia 2015

Could it be any better?

instagram @udobrut
snapchat @uladobrut

reklama!

"Hey Ula ! We're thinking about sending you and Kassandra to California at some 3-days weekend. I mean, we have a Granny there, so you could stay." A-HA!


19.08.15
Wczoraj miałam okazję zobaczyć kapitol i downtown, czyli ścisłe centrum miasta. Muszę przyznać, że w Austin jest coś europejskiego. Po części mam na myśli architekturę, po części... właściwie to głównie architekturę. Miasto jest przepiękne! W niczym nie przypomina tych wielkich filmowych metropolii, w których kierowcy krzyczą na przechodniów żeby pospieszyli się na pasach. Jest... Przyjaźnie? Ludzie są przesympatyczni! Czasem zastanawiam się czy nie mają przypadkiem podszytych warg lub jakiejś strasznej, amerykańskiej choroby genetycznej. Bo ile można się uśmiechać?


 

W kapitolu była możliwość zabrania wielu darmowych ulotek, map, katalogów i przewodników, więc... wzięłam wszystkie(typowy Polak). Tak czy inaczej - mam przewodnik po Teksasie, śmieszną naklejkę, breloczek i kilka map. Najbardziej rozbawiła mnie jednak siatka z napisem "Don't mess with Texas". Chodzi o jakąś akcję przeciw wyrzucaniu śmieci przez okna w autach, ale dla niezorientowanego gapia(jak ja) może się to wydawać zabawne.


20.08.15
Wstałam o 7:30 (jetlag still), ubrałam strój kąpielowy i spakowałam ręcznik do torby.
Następne 6 godzin spędziłam w ten sposób:

Ręka w kącie, ale wciąż się uczę!

Poznałam dziś Ms Mary(właścicielkę kajaków), daleką kuzynkę hdad z Kalifornii. Mieszka w bogatej części przedmieść Austin, dosłownie nad rzeką, a w domu ma całe zoo psów i kotów. Mimo starszego wieku(pod 60) jest bardziej wysportowana ode mnie, cóż. Na lunch wpadli też jej syn z dziewczyną i była żona drugiego syna z dziećmi(skomplikowane), więc jedliśmy w dość dużej grupie. Są wspaniali, naprawdę!



Plany
Na facebooku pojawiła się informacja, że w sobotę rodzina jednej z exchange studentek(?) organizuje "pool party". Przyjadą wszyscy wymieńcy CCI z naszego obszaru, więc będzie okazja poznać ich przed rozpoczęciem szkoły, żeby uratować się przed siedzeniem przy stoliku dla nerdów na pierwszym lunchu. Poza tym? W przyszły weekend jadę do Port Aransas, a za dwa tygodnie do parku wodnego. Plany mnożą się na bieżąco i nic nie wskazuje na to żeby cokolwiek miało się zmienić. Ach - zapomniałam dodać, że za trzy dni czeka mnie chyba najbardziej wyczekiwany moment wymiany każdego "wymieńca" - SZKOŁA!:)

bazgroły
Mango Black Tee Lemonade
Blueberry pancakes aka śniadanie

środa, 19 sierpnia 2015

Giiiirl you're gonna have an interesting social life!

School counselor
Szkoła jest nie-praw-do-po-dob-na! Starałam się nie pokładać w niej wielkich nadziei, by uniknąć rozczarowań, ale teraz jestem zmuszona szczerze przyznać, że nieważne jak wysoko postawiłabym poprzeczkę - jest lepiej. Budynek jest przeogromny! Mają trzy sale gimnastyczne, kort tenisowy, dwa boiska do footballu i Bóg wie co jeszcze. Koło szkolnej recepcji (!!!) znajduje się sklep (!!!) z odzieżą, plecakami i czapkami w barwach szkoły. Można kupić nawet bidony z logo. W szkole. PRZY RECEPCJI. Nie wiem gdzie trafiłam, ale ani trochę nie przypomina to liceum(nie żeby mi to nie pasowało). Biuro doradcy jest w głębi budynku, co niestety jest jednoznaczne z tym, że zapewne nigdy już tam sama nie trafię. Na każdym rogu można znaleźć mapę szkoły z czerwonym punktem pod tytułem "tu jesteś", co sprowadza ją do poziomu małego miasteczka. Ile uczniów? 1,800. Ile exchange studentów? Odpowiedź na to pytanie wywołała u mnie wytrzeszcz i niekontrolowany szczękościsk, co zaowocowało równie niekontrolowanym wybuchem śmiechu ze strony doradcy. Będzie nas 14! Możecie uwierzyć!? Czy to się kiedykolwiek zdarzyło? 14!





School counselor to przesympatyczny łysy pan, który przepraszał mnie chyba 10 minut, że nie może mnie przyjąć(byłam u zastępcy), bo musi jechać do szpitala po żonę. Przepraszał. Mnie. No cóż. Ameryka!

"Giiiirl you're gonna have an interesting social life!" - tym stwierdzeniem zostałam przywitana w biurze. Spędziłam tam jakieś 25 minut na rozmowie o moich zainteresowaniach, planach i wreszcie - na wybieraniu przedmiotów. Nie mieści mi się w głowie, że można tak bardzo personalnie podchodzić do ucznia. Jestem pod wrażeniem. Koniec końców ustaliłam przewidywany plan, który wygląda następująco:

English III
US History
AP Chemistry
AP Biology
Anatomy&Physiology
Advanced Biotechnology
Cross Country

Oficjalnie przyklejono mi plakietkę "WARNING, INSANE NERD". Może trochę w tym prawdy?:D


Mniam
Nie mogę się nadziwić temu jak luźny jest stosunek uczeń-nauczyciel. Jest po prostu... Normalnie? Zamiast sztywnej atmosfery i formalnego "dzień dobry" są szerokie uśmiechy i zabawne "Hiiiiiiii how you doin, love?".  Oni naprawdę kochają swoją pracę, są tam z wyboru i powołania. Emanujące z nich szczęście przelewa się na uczniów, co w efekcie daje wielki budynek pełen zadowolonych ludzi. Czy nie o to właściwie chodzi w szkole?

Teksas jest połączeniem "północnego", nowoczesnego stylu życia z południowym duchem, pełnym szczęścia i bezpośredniości. Widać to wszędzie! Od sprzedawczyni na stacji benzynowej ("Hi, I just loveee your pants!"), przez recepcjonistkę w szkole ("Hello cutie, how you doin?") po hostmum ("You know, more I talk to you - more I like you"). Najlepsza w tym wszystkim jest szczerość. Najzwyklejsza, prosta szczerość. Uczmy się Cebulaczki, uczmy, czas najwyższy!

poniedziałek, 17 sierpnia 2015

Welcome to Texas!

Wszystko jest takie ogromne! Ale zacznijmy od początku...



15.08.15
Dzień wyjazdu! Właściwie cała podróż przebiegła zgodnie z planem. No, prawie... Jedynym mankamentem był fakt, że nie zdążyłyśmy na przesiadkę w Atlancie(a co tam), a następny lot do Austin był 10 godzin później. Tym sposobem spędziłyśmy dłuugą noc na lotnisku z torbą podręczną i voucherami na 30$ w ręce. Do teraz dziękuję Bogu(sobie), że wpadłam na pomysł zabrania dodatkowej bluzy i długich spodni, które uratowały mnie przed transformacją w kostkę lodu na lotnisku. Po 27 godzinach odebrałyśmy walizki w stolicy Teksasu i wraz z nowymi rodzinami udałyśmy się w drogę do nowych domów.




Rodzina
Są wspaniali! Bałam się, że będzie niezręcznie, ale nie mogłam się gorzej pomylić. Hostmum(z pochodzenia Polka) ma bardziej teksański akcent niż hostdad(teksańczyk z krwi i kości). Przyjęli mnie jak prawdziwego członka rodziny, od razu szczegółowo(bardzo) oprowadzili po domu. Zapoznali mnie nawet z sąsiadami! Spadł mi też kamień z serca, bo okazało się, że prowadzą bardzo zdrowy tryb życia(o tym zaraz). Hostsiostry są przesympatyczne, cały czas ze mną rozmawiają i dbają o to żebym się nie nudziła!

Dom i okolica
Jednym słowem - czad. Mieszkam jak cesarz, moje łóżko przypomina łoże królewskie, mam własną łazienkę i garderobę, jeżdżę autkiem golfowym na osiedlowy basen. Wokół domu znajduje się prawdziwe zoo, co zapewnia nam stały dostęp do zdrowych, nieprzetworzonych produktów. Mają nawet pszczoły! Dom jest bardzo przestrzenny i nowoczesny, pełno w nim ukrytych pokoi. Jest nawet siłownia! Z salonu można wejść do pomieszczenia, które najbardziej przypadło mi do gustu. Znajdują się w nim dwa ogrooomne fotele i stoliczek, a ściany są przeszklone. Czy to nie jest super?! Już wiem gdzie będę czytać książki jak zacznie padać. 

16.08.15
Lekko po dziesiątej przyleciałyśmy do Austin, gdzie czekały na nas rodziny z transparentami powitalnymi. Po odebraniu toreb skierowaliśmy się w stronę parkingów, gdzie wsiedliśmy do auta i ruszyliśmy do domu. Przez całą drogę moja twarz wyglądała w ten ":O" sposób. Wszystko jest takie ogromne! Po dotarciu na miejsce zostałam uraczona śniadankiem w formie gofro-podobnych wafli z syropem klonowym i borówkami, mniam. Później poszłam rozpakowywać się do pokoju, gdzie czekał na mnie miły prezencik, składający się z jedzenia(wiedzieli co mi dać) i koszulki szkolnej z napisem Dripping Springs High School. Uporawszy się z torbą poszłam się wykąpać do (własnej) łazienki pod (własnym) prysznicem. Byłam tak zmęczona, że nie dałam nawet rady się położyć, więc zrobili mi hometour. Poźniej przyszła sąsiadka, z którą rozmawialiśmy(wszyscy) w drzwiach(!!!) przez dwie godziny. Co chwilę oświadczała, że wychodzi po czym wracała, musząc jeszcze coś powiedzieć. Przed obiadem(kolacją?) hostsiostry zabrały mnie na osiedlowy basen, gdzie dojechałyśmy autkiem golfowym. Znajduje się on jakieś 3-5 minut pieszo od domu, więc przeczuwam, że będę tam stałym bywalcem. Po obiedzie pojechaliśmy do sklepu, który swoją drogą wygląda jak wielka spożywcza Ikea. Zabawny fakt - przy każdym regale(dziale?) są stanowiska, gdzie można próbować różnych produktów. Przykładowo udało mi się zjeść pieroga ze szpinakiem, kawałek łososia, tosta z cheddarem, kilka serów czy napić się mleka czekoladowego lub smoothie z mango. Generalnie to wyszłam najedzona, a hostdad doszedł do wniosku, że zamiast jeść w domu będziemy chodzić na próbki. Po powrocie oglądałam "If I stay" z Kassy, Julie(hsiostry) i hmum. Oczywiście z przemęczenia zasnęłam w połowie, więc delikatnie mnie obudziły i poszłam spać do pokoju. Wstałam o 7:30 (jetlag, zazwyczaj tak nie wstaję) i doszłam do wniosku, że przydałoby się napisać coś na blogu.






Welcome to Texas
Jeśli zostawię buty na dworze to przed kolejnym ich założeniem powinnam sprawdzać czy nie ma w nich skorpionów. Jeśli są - zabić i chusteczką do ubikacji. Zostałam też poinformowana, że dość często mogę natknąć się na grzechotniki, ale nie muszę się martwić bo w pobliskim szpitalu mają antidotum na ich jad(no przecież, problem z głowy). Gorzej z czarnymi wdowami, jeśli zobaczę - uciekam. Nie powinnam się też martwić wyciem kojotów w nocy, bo atakują one co najwyżej kury. Aha! Jest jeszcze puma! Teren jej łowów obejmuje Hayes County, ale nie widziano jej tu już od roku. Tak czy tak - bardzo boi się ludzi, więc mogę spokojnie biegać wieczorem. O faunie mogłabym rozprawiać jeszcze długo, ale chyba zobrazowałam już jak to mniej więcej wygląda. A jedzenie? Dziś na śniadanie jadłam tosty z dżemem z owoców kaktusa, a na lunch mam przygotowane tortille i salsę. Tubylcy nazywają kuchnię teksańską tex-mex, ze względu na meksykańskie wpływy. Muszę przyznać, że póki co jestem zachwycona!

Co dalej?
W pierwszy weekend września jedziemy na plażę w pobliżu Houston, cały przyszły(ten?) 
tydzień mam zaplanowany na różne wyjazdy w okolicę, w środę idę do school counselor, a do samej szkoły już za tydzień. Minął dopiero jeden dzień, a już tyle się dzieje - nie mogę się doczekać co będzie później!



Buziaki!,

środa, 12 sierpnia 2015

7557,62 km

Długo­let­nie błądze­nie w ciem­nościach w poszu­kiwa­niu praw­dy od­czu­wanej, lecz nieu­chwyt­nej, głębo­kie prag­nienie oraz przep­la­tające się ze sobą ok­re­sy wiary i zwątpienia, które pop­rzedzają jas­ne i pełne zro­zumienie, zna­ne są wyłącznie tym, którzy sa­mi ich doświad­czy­li.

Trzy doby dzielą mnie od przekroczenia progu warszawskiego lotniska i udania się w bynajmniej nie najkrótszą podróż swojego życia. Walizki puchną w oczach, tak jak i same oczy w trakcie pożegnań z przyjaciółmi. Nieustannie towarzyszy mi uciążliwe przeczucie, że zapominam o czymś istotnym. Szczoteczka do zębów? Paszport? Prezenty? Przecież wszystko starannie zapakowane czeka na piętnastego sierpnia. Kilka dni temu ostatecznie odcięłam się (pożegnałam?) od wszystkiego co wiązało mnie z minionym rokiem. Mam wrażenie, że palę mosty, co jest całkowicie niedorzeczne, bo przecież zwyczajnie na chwilę je zostawiam (prawda?). Nie wiem co będę robić za tydzień ani za miesiąc. Właściwie to nie mam zielonego pojęcia jak wyobrażać sobie najbliższą przyszłość. Jest tyle scenariuszy, że mój przygnieciony natłokiem wrażeń umysł nie daje sobie rady z jakimikolwiek wizualizacjami. Tym sposobem trwam sobie w chwili teraźniejszej, nie zastanawiając się nawet co będzie jutro ani za pięć minut. Całe swoje skupienie koncentruję na tym, by przygotować się na absorbowanie wszystkich, nawet najmniejszych zmian, które w ciągu kilku dni zaczną mnie zewsząd zalewać.

Podróżowanie jest brutalne. Zmusza cię do ufania obcym i porzucenia wszelkiego co znane i komfortowe.  Jesteś cały czas wybity z równowagi. Nic nie należy do ciebie poza najważniejszym – powietrzem, snem, marzeniami, morzem i niebem.

Od poniedziałku stale załatwiam sprawy, które każdy bardziej rozgarnięty exchange student miałby już za sobą parę ładnych tygodni temu. Cóż, ktoś chyba musi zaniżać wyniki we wszystkich statystykach i być żywym przykładem na to jak wiele można zrobić w trzy dni. Oto jestem i oświadczam, że w przeciągu kilku dni i nocy dałam radę załatwić prezenty, zakupy, badania, bagaże, loty, opłaty, dentystów, fryzjerów, bankierów i wiele innych. Możecie być dumni, ja jestem. 
Poniżej możecie zobaczyć trochę prezentów dla damskiej części rodziny, w które zdążyłam się zaopatrzyć. Zdecydowałam, że wszystko przekażę w formie grupowego prezentu, aby uniknąć problemów pod tytułem "To mi się nie przyda, ale twój prezent jak najbardziej.". Poza tym jestem w trakcie przeszukiwań sklepów monopolowych, celem odnalezienia likieru czekoladowego Wedla aka prezentu dla htaty. Poza tym mam jakieś sto kilo słodyczy.



Dokupiłam drugi bagaż główny, więc muszę podzielić się pewną wspaniałą informacją! O ile moja matematyka mnie nie myli to będę miała do wykorzystania... Uwaga, uwaga - 58 kilogramów! Umożliwi mi to zabranie wszystkich rzeczy, które pragnę mieć przy sobie. Może przemycę trochę słodyczy, może książek, jeszcze nie wiem, ale jestem pewna, że bardzo dobrze wykorzystam każde dostępne miejsce. Jeśli nie podpasuje mi amerykańskie jedzenie - zawsze będę mogła odżywiać się czekoladą i zupkami chińskimi. No, przez jakiś czas. 
Co znajduje się na ostatnim zdjęciu? Mój dzienniczek, który obiecałam sobie prowadzić (jak co roku...) i zdjęcia z maszyny, które pakuję do wielkiej papierowej koperty z napisem "NA ŚCIANĘ". Generalnie to przyznam się, że wydałam wczoraj 200zł w empiku, które znajdowało się na wszystkich kartach podarunkowych, jakie w życiu dostałam (efekt sprzątania pokoju).

piątek, 31 lipca 2015

Tik Tak

W ten sposób z kilku miesięcy zrobiło się szesnaście dni.

 


Jak spędzam ostatnie dwa tygodnie w Polsce?
Powinnam napisać, że wykorzystuję czas najlepiej jak potrafię, korzystam z każdej chwili i możliwie cieszę się wszystkimi cząstkami polskości, którą przyjdzie mi pożegnać na tak długi czas. Postanowiłam jednak nie kłamać i szczerze przyznać się do tego jak wielkim jestem leniem.
Drogi pamiętniczku
Od kilku dni wstaję o 12:00, jem płatki czekoladowe, oglądam Breaking Bad, jem obiad. Później może gdzieś wyjdę, ale to zależy od dnia. I tak w kółko. W międzyczasie kupuję worki próżniowe na allegro, czytam Witkacego lub oglądam albumy ze zdjęciami.

Co zaprząta mi głowę?
Uświadamianie sobie wyjazdu dzieli się na trzy etapy. Pierwszy(bynajmniej nie najbardziej przyjemny) polega na tym, że zdajemy sobie sprawę z tego jak wiele za sobą zostawiamy. Jesteśmy zdezorientowani, nieustannie zastanawiamy się czy to samo będzie na nas czekać po powrocie. Etap drugi to fala obojętności. Smutek i niepewność związane z wyjazdem skutecznie równoważy ekscytacja na nowe doświadczenie. Ostatni, trzeci jest całkowitym odrzuceniem jakichkolwiek negatywnych emocji. Sprowadza się do wielkiej euforii i snucia wyobrażeń na temat pierwszego dnia w szkole. Koło kogo usiądę w żółtym autobusie? Uda mi się otworzyć swoją szafkę? Spóźnię się na pierwszą lekcję? Ile osób poznam pierwszego dnia? Gdzie będę siedzieć na lunchu?

Sprawy organizacyjne
Do ostatnich punktów na liście rzeczy do zrobienia zaliczam próbę tuberkulinową, dentystę, fryzjera, wyrobienie karty i prezenty dla hostów. No właśnie! Co z tymi prezentami? Dla hsióstr zdecydowałam się kupić bransoletki z wygrawerowanym napisem "Polska" na zawieszce, ale hrodzice to jedna wielka niewiadoma. Kompletnie nic nie przychodzi mi do głowy. Prawdopodobnie dlatego, że nie wiem o nich zbyt wiele.

środa, 29 lipca 2015

Pytania i odpowiedzi

Cześć! Tak jak pisałam, w dzisiejszym poście odpowiem na zadane mi pod poprzednią notką pytania:).


1. Ja i Koćwik 2. Arcipelago de la  Maddalena 3. Zawsze przy skrzydle:/

Czy w Twojej szkole będą jeszcze jacyś wymieńcy? 
Wiadomo mi o trójce, która podlega temu samemu koordynatorowi (chłopak i dziewczyna z Francji plus Niemka). Jeśli chodzi o inne organizacje to nie mam zieelonego pojęcia, ale po cichu liczę na to, że może jeszcze ktoś będzie! Cztery osoby to dużo, więc tak czy tak jestem bardzo zadowolona.

Jeśli tak, myślisz, że będziesz się z nimi trzymać?
Na początku pewnie będziemy się w jakiś sposób wspierać, a jak się to dalej potoczy to czysta loteria, bo wiadomo, że wszystko zależy od człowieka. Myślę, że będę trzymać się z tym, z kim zwyczajnie najlepiej się dogadam, nieważne czy z wymieńcem czy z tubylcem.

Jakie znasz języki poza polskim i angielskim?
Mówię biegle po włosku, a po niemiecku i hiszpańsku na poziomie komunikatywnym. Ostatnio uczę się francuskiego, chińskiego i łaciny, ale niestety nie dogadam się jeszcze w żadnym z tych języków, choć bardzo bym chciała:D.

Czy czytasz/czytałaś blogi wymieńców?
Przeczytałam chyba wszystkie istniejące w internecie(łącznie z obcojęzycznymi), więc bardzo się cieszę, że jest ich w tym roku AŻ tyle. Z doświadczenia wiem, że są one ogromną pomocą w podjęciu decyzji o wyjeździe i dostarczają odpowiedzi na wiele pytań rodzących się w głowie przyszłego wymieńca. 

Jaki był twój wymarzony stan? Jesteś zadowolona że padło na Teksas?
Nie będę oryginalna, jeśli powiem, że Kalifornia. Inne, na które skrycie liczyłam to NY, Washington, Colorado, Utah, Michigan lub Luizjana. Tak się jednak zdarzyło, że trafiłam do najbardziej "amerykańskiego" stanu. Na początku byłam pełna niepokoju, co pewnie spowodowane było tym, że moja wiedza o Teksasie opierała się wyłącznie na stereotypach. Im więcej zaczęłam się dowiadywać o tym stanie, samym miejscu, w którym będę mieszkać i szkole, tym bardziej zaczęło mi się podobać. Koniec końców jestem naprawdę, szczerze zadowolona - mieszkam pod liczącym prawie 900tyś mieszkańców miastem, moja szkoła ma wysoki poziom i 1600 uczniów, są w niej inni wymieńcy, moja hostrodzina prowadzi zdrowy tryb życia, hostsiostry wydają się supersympatyczne, a jedna z nich będzie chodzić ze mną do szkoły.

Jakie są Twoje umiejętności językowe jeśli chodzi o angielski?
Dogadam się na każdy luźny temat, ale doskonale wiem, że pierwszy dzień w szkole będzie sporym wyzwaniem jeśli chodzi o słownictwo. Test kwalifikujący na wymianę (ELTiS) oceniam jako względnie łatwy, dwa lata temu zdałam FCE, po wymianie planuję podejść do TOEFL'a.

Na co cieszysz się najbardziej w USA?
Chyba na fakt wielkiej zmiany. Uwielbiam nowe środowiska i wszystko związane z "odnajdywaniem się" w danym miejscu. Lubię wyrabiać sobie opinię na podstawie pierwszego wrażenia, a później przekonywać się jak bardzo jest to niezgodne z prawdą. Wielką przyjemność sprawia mi adaptacja, początkowa niepewność i właściwie wszystkie emocje, które idą w parze z takim wyjazdem. W zeszłym roku zaczęłam naukę w innym mieście, mieszkając w internacie, więc był to pewnego rodzaju wstęp do tej faktycznej, właściwej zmiany, jaką jest rok szkolny w USA. Mówiąc o rzeczach, które oferują już same Stany, na pewno nie mogę się doczekać zobaczenia na własnych oczach jak działa szkoła, w jaki sposób prowadzone są lekcje czy wydarzeń typu halloween, thanksgiving, homecoming.

Chyba gdzieś już o tym pisałaś, ale dlaczego wybrałaś akurat CCI?
Bardziej niż świadomy wybór była to jedyna możliwość, bo do biura zgłosiłam się dopiero w kwietniu. Tak chyba miało być, bo przyznam, że na dobre wyszło!

Zabierasz ze sobą sukienkę na prom, czy kupujesz na miejscu?
Na miejscu. Dlaczego? Przede wszystkim oszczędzam miejsce w torbie i z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że Amerykanie mają kompletnego świra na punkcie promu, więc na pewno znajdę tam coś ciekawego.

Jak dowiedziałaś się o wymianie?
Natknęłam się na bloga Patrycji. Później czytałam także wiele innych i zaczęłam szukać informacji na własną rękę.

Jakie masz plany na przyszłość?
Po wymianie chcę skończyć liceum w Polsce razem ze swoim rocznikiem. Tyle wiem na pewno. Co później? Marzy mi się psychiatria, neurologia lub neurobiologia za granicą, ale jak będzie to się okaże.

To by było na tyle z pytań w komentarzach. Często słyszę też inne - od rodziny, znajomych, więc stwierdziłam, że dobrym pomysłem będzie przedstawienie ich tu wraz odpowiedziami.

Po co jedziesz? Co Cię skłoniło?
Najbardziej oczywiste pytanie ma równie oczywistą odpowiedź. Doświadczenie, przygoda, nowe znajomości, ciekawy punkt CV, doszlifowanie angielskiego, poszerzenie horyzontów czy sam fakt odwiedzenia Ameryki i wyrobienia własnej opinii.

Nie boisz się, że nie zaliczysz roku po powrocie?
Przyznam, że nadrabianie jedenastu przedmiotów to nie taka znowu łatwa sprawa, ale nie będę przecież marnować czasu przez dziesięć miesięcy. Dodatkowo w pewien sposób poświęcam część przyszłych wakacji - będę chodzić na korepetycje, codziennie, przez dwa miesiące...

Ile to kosztuje?
Ceny są naprawdę różne. Czynniki warunkujące to na przykład organizacja, typ szkoły, termin zgłoszenia. W moim przypadku suma sumarum wychodzi około 40-42 tysiące, licząc wraz z przewidywanym kieszonkowym, lotem i tak dalej.


Pogoda w Austin. Oficjalnie umrę.

Jeśli macie jeszcze pytania na jakikolwiek temat to zachęcam do ich zadawania! Każdy komentarz jest dla mnie znakiem, że prowadzenie tego bloga ma sens i zapewnia mnie o czyjejś obecności po drugiej stronie monitora, dając motywację do dalszego pisania :)

niedziela, 26 lipca 2015

14

Hej! Od jakiegoś czasu prowadzę instagrama, na którym z całą pewnością będzie można znaleźć sporą kupę zdjęć z mojej wymiany. 


28 lipca wracam ze słonecznej Sardynii do mniej słonecznej Polski i zabieram się za ostatnie sprawy organizacyjne. Nie chce mi się wierzyć, że tak szybko to zleciało!







Szkoła u kangurów
Jedna z moich koleżanek wyleciała zaraz po zakończeniu roku do Australii. Szkołę zaczęła już kilka dni temu, więc dostarcza mi pełną, szczegółową relację na bieżąco. Dlaczego o tym wspominam? Za miesiąc będę w identycznej sytuacji, więc w pewien sposób przeżywam to razem z nią. Postaram się też zrobić porównanie szkoły amerykańskiej z australijską.

O czym nie zapomnieć?
Wydawało mi się, że dokładnie wiem co muszę zabrać, ale kiedy usiadłam na łóżku z kartką i piórem nie mogłam zmusić swojego przeciążonego mózgu do wymyślenia czegokolwiek mniej oczywistego niż skarpetki. Zdecydowałam się zmienić narzędzie, mając szczerą nadzieję, że jakkolwiek to pomoże. Oto jestem, z klawiaturą pod dłońmi i monitorem przed oczami, główkując od dłuższej chwili bynajmniej nie nad tym, nad czym powinnam. (Nie)Cierpliwie zwijam i rozwijam zwoje, ale jedyny wniosek, do którego doszłam to to, że chyba jestem głodna. B r a w o  Ula, dokładnie o to nam chodziło!

1. Pierwszym punktem na liście Rzeczy, Które Trzeba Wziąć, Bo Jak Nie To Będzie Problem są chyba książki. Odpuściłam sobie kupowanie podręcznika do SAT'u w Polsce, ze względu na to, że jest niemiłosiernie ciężki. Lektury i wszelkie inne polskojęzyczne czytadła zabiorę w formie ebooka, oszczędzając tym samym miejsce w torbie i swój kręgosłup. Więc niby jakie książki zamierzam przytargać? Otóż, w związku z moim wspaniałomyślnym planem zaliczania roku w jednej z lepszych szkół w Polsce - niewątpliwie będę potrzebować podręczników i pomocy naukowych, które w formie elektronicznej nie istnieją w przyrodzie.

2. Na drugim miejscu plasuje się wszelka elektronika: ebook, iPad, laptop, krótkofalówki(nie pytajcie po co) i oczywiście telefon. Doszły mnie słuchy, że zaparzacze włosów(lokówki, prostownice, suszarki) często odmawiają posłuszeństwa przy amerykańskich kontaktach. Wielkie brawa dla projektantów tych urządzeń za iście patriotyczne podejście, ale nie pomagacie. Z tego względu w ostatnie trzy przedmioty będę zapewne zmuszona zaopatrzyć się w Walmarcie.

3. Oczywista oczywistość, czyli ciuchy. Dużo ciuchów. Najlepiej cała torba. Może doślę jeszcze paczki? Nie żebym lubiła się stroić, bo nic bardziej mylącego, ale zwyczajnie przykro mi zostawiać moje rozciągnięte swetry(które kocham całą sobą) czy prehistoryczne trampki z dziurami w każdym możliwym miejscu. Z ulubionymi ciuchami wiążą się historie, a jako osoba dość sentymentalna - odczuwam pewną trudność przy sortowaniu ich na przydatne i niezbędne. Teksański klimat nie daje mi wielkiego pola do popisu jeśli chodzi o garderobę zimową, więc zdecydowanie muszę podrasować swój asortyment ubrań letnich. Do To Buy List dorzucam więc sukienki, krótkie spodenki, sandały i lekkie koszulki.

4. Kosmetyki. Codziennego użytku na okres około 2 tygodni. Nie mówię oczywiście o żadnych szamponach czy balsamach(które też wezmę, ale w małych podróżnych tubkach). Jak na przeciętną nastolatkę przystało zdarza mi się używać tuszu do rzęs, czy kredki do oczu, więc wolę zabezpieczyć się na pierwsze dni, żeby nie musieć nikogo straszyć.

5. Nie wyobrażam sobie nie spakować dwóch wspaniałych albumów, które dostałam od przyjaciół w ramach pożegnalnego prezentu. Dodatkowo planuję wywołać milion zdjęć, celem zapełnienia czymś pustych ścian w moim amerykańskim pokoju. Mieszkanie w bursie przyzwyczaiło mnie do przebywania z rówieśnikami 24h/dobę przez siedem dni w tygodniu, więc da mi to zarazem poczucie czyjegoś "towarzystwa" nawet jak będę sama w pokoju.

6. L'ultimo e piu importante, czyli dokumenty! Sevis, ubezpieczenia, paszport, DS160 i tak dalej.


Q&A!
Na kilku blogach pojawiły się ostatnio posty tego typu, więc dołączę się do zabawy. W następnym poście odpowiem na wszystkie zadane w komentarzach pytania, dodatkowo uwzględniając te, które zdarza mi się często słyszeć wśród znajomych czy rodziny:).